วันนี้ (15/06/2005) เป็นวันทำงานวันสุดท้ายที่บริษัทไทยคาจิม่า ดันไปสายซะอีกเพราะมัวแต่ไรท์ DVD อยู่แต่ก็เอาเหอะนะ ไหนๆก็วันสุดท้ายแล้วจะไปสายนิดหน่อยก็คงไม่มีผลอะไรแล้วละ

วันนี้ก็ไปนั่งเคลียร์พวกเรื่องเอกสารคู่มือต่างๆที่ยังทำไม่เสร็จ ก็นั่งทำไปเล่น msn ไปอะนะ ชีวิตช่างว่างเปล่าแบบไร้แก่นสารยังไงไม่รู้  วันนี้มีคนทักหลายคนเหมือนกันเรื่องลาออก แต่เราก็ไม่ได้พูดอะไรมากนัก เราเชื่อว่าในไทยคาจิม่า น่าจะมีอีกหลายคนที่ยังไม่รู้ว่าเราลาออก  แต่ก็นะเราออกไปคนนึงก็คงไม่ได้ทำให้ที่นี่วุ่นวายเท่าไหร่หรอก

ตอนเย็นๆกว่าจะเก็บของ pack ของใส่ลังเสร็จก็ปาเข้าไปเกือบ 1 ทุ่ม ก็เลยต้องโทรไปบอกพี่เสกให้เลื่อนนัดที่จะเลี้ยงข้าวไปเป็นวันอื่นแทน  แต่ว่ายังไงก็ต้องกลับไปที่ pop อยู่ดีเพราะว่านัดพี่ปุ๊ให้เอา DVD ของ TUBE มาให้  พอไปที่ pop ก็เจอพี่ปุ๊ตรงลานจอดรถพอดี ก็เลยเอา dvd กันตรงนั้นเลยไม่ได้ขึ้นไปที่ pop แม่เจ้า DVD ของ TUBE ทั้งหมด 18 แผ่น แล้วตรูจะได้ดูเมื่อไหร่ฟะ หาเรื่องจริงๆเลยตรู

พอกลับมาบ้านก็รู้สึกเหนื่อยๆ ก้เลยอาบน้ำก่อน พอมา online msnปุ๊บ ก็มีคนบอกว่าที่ Jpopsuki มีไฟล์ของน้องๆมาใหม่ไฟล์นึง ด้วยการอาการเบลอสุดขีด หรือว่ายังไงก็ไม่รู้โหลด torrent ไป พอใกล้จะเสร็จเพิ่งมารู้ว่าเป็นเสียงของน้องๆใน concert ตะหาก ไม่ใช่ไฟล์ vdo ว้า... อดเลย นึกว่าจะได้เห็นน้องๆในคอนซะแล้ว  แต่ก็ไม่เป็นไรเราก็โหลดเสียงของน้องๆมาเปิดฟังกล่อมตอนนอนหลับอยู่ดี  วันน้รู้สึกเพลียๆก็เลยหลับไวหน่อยเข้านอนตอน 3 ทุ่มนิดๆเอง  พรุ่งนี้จะเป็นยังไงมั่งนะกับที่ทำงานใหม่  ชีวิตใหม่จะเริ่มต้นอีกครั้ง ขอให้ครั้งนี้ไม่เราตัดสินใจไม่ผิดก็แล้วกัน

วันนี้ชีวิตการทำงานก็น่าเบื่อไปเรื่อยๆ เรารู้สึกว่าเราเริ่มชินกับงานที่ใหม่ได้พอสมควรแล้วละ มีงานให้ทำเรื่อยๆ ถ้าไม่นับว่า internet ช้าเป็นเต่ากัดยางอย่างนี้นะ ชีวิตจะ happy กว่านี้หน่อย นี่กว่าจะดาวโหลดโปรแกรมได้แต่ละไฟล์ นั่งรอกันไปเหอะ สัปหงกไปตั้งหลายรอบ

วันนี้ตอนเย็นมีนัดไปกินข้าวที่ร้านของพรกับโมจิและน้ำหวาน  น่าอิจฉาพรอย่างนึงตรงที่พรได้ทำความผันของตัวเองให้สำเร็จได้แล้ว 1 อย่าง ทั้งๆที่เป็นรุ่นน้องเราตั้ง 3 ปี (เนี่ยตูมัวทำอะไรอยู่ฟะ ขอบ่นหน่อย)  ไปถึงร้านพรประมาณ 1 ทุ่ม 40 ร้านชื่อว่า Calorie อยู่ในถนนจันทร์ห่างจาก pop ไปไม่เท่าไหร่ นั่งรถหวานกันไป 3 คน แต่ว่าหาที่จอดยากไปนิดนึง เป็นร้านเล็กๆแต่ว่าสวยดีนะ พรตกแต่งร้านเก่งอะ เราชอบตรงที่ร้านมันดูสว่างๆดี ที่ชอบที่สุดก็คงเป็นโคมไฟที่ห้อยลงมาจากเพดาน แล้วเอาไม้อะไรซักอย่างสานๆเป็นลูกกลมๆ ถ้าไม่รู้จักกันมาก่อนก็คงคิดว่าร้านนี้ดูหรูจัง สงสัยอาหารจะแพง  

พอเห็นร้านสวยๆก็ถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึกซักหน่อย เรากับเพื่อนๆยิ่งบ้ากล้องอยู่ด้วย ภาพที่ถ่ายออกมาดูดีเกือบทุกรูปเลย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคนถ่ายเก่ง  กล้องดี หรือว่าร้านสวยอะนะ อิอิ  พอถ่ายรูปกันได้ซักพักก็กินอาหารกัน เป็นตำแตงกวาใส่ไข่ต้มกับหมูมะนาว ดูแปลกที่ตำแตงอะ เราไม่เคยกินมาก่อน แต่ว่ารสชาตอร่อยใช้ได้เลย  ลืมบอกไปว่าร้านนี้มี concept คือเมนูอาหารจะเป็นเพื่อสุขภาพแล้วก็ไม่มีแคลอรี่เยอะ (ชื่อร้านมาจาก concept นี้แหละ) สมแล้วกับที่พรจบ food science รู้จักเอาสิ่งที่เรียนมาใช้ทำงานได้จริงๆ พอกินกันเสร็จก็นั่งคุยๆกันซักพักพอใกล้ๆ 3 ทุ่มก็แยกย้ายกันกลับ  ไว้ว่างๆจะนัดเพื่อนๆมากินอีกดีกว่า ยังไม่ได้ลองชิมอาหารอื่นๆเลย

ที่จริงอยากเขียนไดตั้งแต่เมื่อคืนแล้วละ แต่หมดแรงซะก่อน :  อยากจะบอกว่าช่วงเสาร์-อาทิตย์ที่ผ่านมา แทบไม่มีอะไรในชีวิตเบื่อๆ เรื่องที่เซ็งเมื่อคืนวันศุกร์หายแล้วละ ทำใจยอมรับมันได้แล้ว เรามันเป็นคนที่ในบางครั้งก็อารมณ์ร้อนอย่างไม่น่าเชื่อ ด่วนตัดสินใจอะไรด้วยมุมมองของตัวเองคนเดียวไม่ทันได้มองมุมที่คนทั่วๆไปเขามองกัน แต่ด้วยความที่ไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไรนะ ก็เลยคิดเอาเองว่า "เอาน่ะ มันไม่เปนไรหรอก"  แต่พอสงบสติอารมณ์ของตัวเองได้แล้ว+กับได้รู้ความจริงบางอย่างจากน้องคนนึง ก็เลยเข้าใจในสถานการณ์นั้นๆได้ดี  ว่าไม่ว่าใครก็คงไม่คิดเหมือนกับเราหรอก  เราเองพอลองมามองในมุมของคนปกติธรรมดาเลยคิดได้ว่า เรื่องบางอย่างมันไม่ควรนะ ถึงแม้ว่าเราจะเจตนาดีก็เถอะ   ช่างมัน ตอนนี้เราก็แก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว อาจจะถูกมองเป็นคนไม่ดีไปแล้วก็ได้   ผมก็อยากจะบอกนะว่าผมเสียใจ...

วันนี้มาทำงานเร็วขึ้นกว่าเดิมนิดนึง  แต่ก็ยังตอกบัตรสายไป 2 นาที  วันนี้พอไปถึงก็ลองโปรแกรม starcat ที่เป็น network management ดู ว่า work แค่ไหน จะได้ไม่ต้องไปนั่งกรอก software profile ของคอมทุกเครื่อง  แต่ลองไปซักพักก็รู้ตัวว่าไม่ work แน่ๆ ยังไงก็ต้องเดินไปลงโปรแกรมที่คอมทุกตัวอยู่แล้ว  งั้นก็ไปนั่งเขียนเลยก็ได้วะ  จะได้เป็นการรู้จักเพื่อนใหม่ๆในบริษัทนี้มากขึ้น ยังไงก็ต้องรู้จักกันอยู่ดี ก่อนจะออกไปนั่งเขียน ตาชิบูยาซังก็ดันเดินมาถามตูอีก  ว่ากี่วันจะเสร็จ  (ตูเพิ่งได้คอมเมื่อวันศุกร์เองนะเฟ้ยยย) ก็เลยตอบไปว่าวันพุธน่าจะเสร็จอะ  วันนี้ก็ไล่ๆทำไปทีละเครื่อง ญี่ปุ่นคนที่นั่งโต๊ะแถวๆเราก็ทำเป็นยุ่งๆ จะไม่ให้เราตรวจคอมต้องเอาชื่อของชิบูยะมาขู่ถึงจะยอม เหอะๆให้มันรู้ซะมั่งว่าใครใหญ่ อิอิ   แต่จะว่าไปญี่ปุ่นบางคนก็ให้ความร่วมมือดีนะ ขอตรวจคอมก็ให้ดีๆไม่เรื่องมาก  สุดท้ายวันนี้ก็ตรวจ software ของแผนก buliding,Q/S เสร็จ แล้วก็ของ Design ได้ไปครึ่งนึงก็5 โมงแล้ว กลับบ้านดีกว่า

ก่อนจะขึ้น BTS นึกยังไงไม่รู้อยากดูหนังขึ้นมา นึกขึ้นมาได้ว่าวันก่อนเดินผ่านลิโด้แล้วเหมือนมีอะไรเรียกให้เข้าไปดู  เป็นหนังญี่ปุ่นโปรแกรมต่อไปที่จะเข้านี่เอง เรื่องไรไม่รู้ แต่น่าดูมากๆ วันนี้เกิดนึกขึ้นมาได้พอดี ยังงี้ต้องไปดูซะหน่อยแล้ว  พอไปถึงลิโด้ 6โมง15 พอดีเลยรอบหนังมัน 6โมงครึ่ง เห็นชื่อเรื่องเห็นนางเอกปุ๊บก็ไม่ต้องคิดไรมาก สนุกแน่ๆ เข้าไปดูแล้วก็ไม่ผิดหวังจริงๆ หนังทำออกมาได้ดีมาก เราชอบเพลงประกอบของหนังเรื่องนี้อะ ทำออกมาได้ตรงกับอารมณ์ในช่วงนั้นๆจริงๆ ชอบช่วงนี่ยูกิ(ลูกชาย) กับทาคุมิ(พระเอก) รีบวิ่งกลับไปที่บ้านตัวเองหลังจากที่เห็นแสงอาทิตย์ที่เข้ามาแทนสายฝน ช่วงนั้นก็น้ำตาไหลแล้ว โดยรวหนังเรื่องนี้ดีมากๆในแง่ของอารมณ์นะ เสียอย่างเดียวว่าซับแปลห่วยไปหน่อย เพี้ยง.... ขอให้ออกเป็น DVD ด้วยเถอะ จะซื้อมาดูอีกรอบ

เบื่อโว้ยยย  เซ็งกับชีวิตจิงๆ

วันนี้เป็นวันแรกที่ได้มาทำงานที่ใหม่ เป็นบริษัทที่อยู่แถวสีลม วันนี้ก็ติดเช้าอะ ตื่นมาตั้งแต่ตี 5 ครึ่ง หมู่นี้ตื่นเองบ่อย แล้วก็ตื่นเช้าด้วย  ถ้าไม่ขี้เกียจนอนไปอีกรอบอะนะ 

ตื่นมาก็ online msn เจอน้องกุ้งกับเคนหมวย ก็คุยกันนิดหน่อยอะจากนั้นก็ไปอาบน้ำแต่งตัวตอน 7 โมงนิดๆ กะเวลาว่าไปถึงที่บริษัททันเวลาเข้างาน 8 โมงพอดี ไม่อยากจะไปเช้ามากอะ เพราะที่นี่ชอบให้เรานั่งรอนานมากกกก แต่รถไฟฟ้ามาช้านิดหน่อย ก็เลยทำให้ไปถึงเลทนิดๆอะ ประมาณ 8โมง 5นาทีได้มั้ง แต่ก็ไปนั่งรออีกอยู่ดี  กว่าจะมีพี่คนนึงเอาพวกใบประกันชีวิต ประกันสุขภาพมาให้กรอก พอกรอกเสร็จก็เรียกมาอธิบายเรื่องกฏต่างๆของบริษัทพร้อมๆกับ Engineer คนนึงอะ  อิจฉาพวกวิดวะจัง มันได้โอทีกันกระฉูดเลย  แต่ตรูเจือกไม่ได้โอกะเค้า น่าเศร้าจายยย

จากนั้นพี่เขาก็พาไปโชว์ตัวรอบๆบริษัทอะ แนะนำคนนั้นคนนี้ให้รู้จัก อยากจะบอกว่าตรูหลงมาผิดบริษัทป่าววะเนี่ยยย  แม่งมีแต่พวกวิดวะทั้งนั้น ทั้งโยธา ไฟฟ้ากำลัง ตรูเป็นแค่ IT Engineer ต๊อกต๋อยคนเดียวเอง พอแนะนำตัวเสร็จก็ได้มานั่งที่โต๊ะ ดีใจจัง ได้คอมใหม่ด้วยละ อิอิ ......... แต่... เดี๋ยวก่อน คอมมันเปิดไม่ติดง่า.... เป็น here อะไรไม่รู้  นั่งป้ำกับคอมอยู่นาน  เปลี่ยนสายก็แล้ว เปลี่ยนปลั๊กก็แล้ว ลงทุนเปิดฝาเคสเลยนะเฟ้ยยย  ไฟเข้าบอร์ดนะ แต่.. กดปุ่ม power แล้วมันไม่ติดง่า....  ลำบากตรูอีกต้องโทรไปหาบริษัทที่มันขายคอมให้ มันบอกว่าจะมาดูให้ตอนบ่ายๆ เอาวะ รอก็ได้ (มันไม่มีทางอื่นแล้วนิ)

จากนั้นก็มี Director ญี่ปุ่นคนนึงมาเรียกไปคุยด้วย เรื่อง Job Describtion ฟังอิงแบบญี่ปุ่นก็พอรู้เรื่องอะนะ ไม่มีอะไรมาก แต่เหมือนงานจะเป็นแบบเดิมๆเลย MA พวก pc,printer ระบบ IT ของบริษัทแล้วก็พวกเรื่อง HW,SW ไปตามเรื่อง เห็นคุณลุงไดเร็กเตอร์(ชื่อชิบูยะ)เขาบอกว่าวันอังคารหน้าจะมี IT Manager เข้ามาอีกคน เราต้องทำงาน under เขา   อ้าววว... แล้วไหนตอนที่ HR สัมภาษณ์ตู บอกว่ามีตรูคนเดียวไง ตรูจะได้เป็นใหญ่เป็นโตคนเดียว ยังงี้ก็อดเลยดิ ตำแหน่ง IT manager ที่ใฝ่ฝัน(แหวะ)

จากนั้นก็มานั่งมึนๆ อ่าน document ของระบบเก่า แล้วก็ไปเดินดูที่ Server ของบริษัท  ปราหฏว่าเป็น windows 2000 server ตั้งแต่สมัยพระเจ้าเหาได้มั้ง ฝุ่นงี้เขลอะเลย สงสัยไม่มีใครมาแตะต้องจริงๆนะเนี่ย

แต่ยังโชคดีหน่อยที่ server ตัวนี้มันออกอินเตอร์เน็ตได้  ก็เลยไปแรดดูเว็บนู้น เว็บนี้นิดๆหน่อยๆ  แต่ที่เซ็งสุดๆก็คือ..... เค้า shell ออกไปข้างนอกไม่ได้เลยอะ   ว่าจะออกไปดู server ที่ Inet ซะหน่อย  เซ็งเลย เจือกติด Firewall ของ NetScreen   ฮึม... อย่าให้เค้ารู้ password เข้า NetScreenได้นะเฟ้ยยย  ตรูจะแก้ configure ให้หมดเลย

ตอนเที่ยงก็ไปกินข้าวคนเดียว ไม่มีใครชวนกิน ไม่มีใครกินเป็นเพื่อน แต่ก็ไม่เป็นไร ชินซะแล้ว พอตอนบ่ายขึ้นมาก็ไม่มีอะไรมาก นั่งๆอ่าน doc เก่าๆไป แล้วก็ไปนั่งคุยกับพี่อีกคนเรื่องจะวางระบบของ office ที่จะทำใหม่ จะวางสายแลนยังไง ทำ server ยังไงดี  ดูๆไปที่นี่ต้องมีอะไรให้ทำอีกเยอะอะนะ  แต่ว่ามันก็รู้สึกน่าเบื่อๆเหมือนกันนะที่ไม่ได้ทำเกี่ยวกับทางเทคโนโลยีเป็นหลักเหมือนที่เก่าอะ  แต่ก็คิดว่าจะลองอยู่ให้ครบ 1 เดือนก่อนนะ แล้วค่อยตัดสินใจอีกทีว่าจะเอายังไง  หาที่ใหม่ดีกว่า หรือว่าทนอยู่ไปยังงี้  แต่ถ้าที่ใหม่ได้เงินดีกว่านี้แล้วเป็น IT ด้วยๆหรือว่าเกี่ยวกับพวก Linux ก็คงแจ๋วอะ

ปล.ช่างที่ซ่อมคอมกว่าจะมาถึงก็ 4 โมงครึ่ง มาถึงก็ซ่อมไม่ได้อะ ลองเปลี่ยน Power Supply ก็ไม่ work สุดท้าย คิดว่าเป็นที่ MB เสียอะ  เราก็เลยกลับออกมาก่อน  ขากลับแวะไปที่ pop ด้วย กะเข้าไปเอาแก้วกาแฟที่ใช้ประจำ แล้วก็เบาะรองนั่งด้วยอะ ไปเจอเพื่อนๆ ก็มีแซวนิดหน่อยว่าจะกลับมาแล้วเหรอ ก็บอกไปว่าไม่กลับหรอก 555

วันนี้(26/04/2005) มีนัดกินข้าวเย็นกับน้องๆสายรหัสที่สยาม เพราะว่าน้องไก่เกิดเดือนนี้วันที่ 16 แต่ช่วงนั้นยุ่ง + กับเป็นช่วงเทศกาลก็เลยมากินกันวันนี้   ก่อนไปเจอน้องๆ เราไปเอา DVD Special Generation ของน้องๆ Berryz ที่ร้านอิชิมารุด้วย  จ่ายไปอีก 650 บาท เพราะว่ามัดจำไปก่อนแล้ว 100 บาท น้องๆ Berryz น่ารักที่สุดเลย

จากนั้นก็ไปกินอาหารญี่ปุ่นที่ร้าน zen สาขาสยาม เซ็นเตอร์ ที่มากิน zen ก็เพราะที่ Fuji มันเต็มต้องรอคิวอีกยาว ไปถึง zen ก็สั่งอาหารมากิน 6 อย่าง ที่ประทับใจก็คือปลาตาเดียวทอด , สุกี้ญี่ปุ่น แล้วก็ไก่เสียบไม้ย่างซีอิ้ว นั่นกินกันไป คุยกันไปกับน้องๆสนุกดี ไม่ได้นัดกินข้าวกับน้องๆมานานแล้ว นานๆมาเจอกันทีก็ดีเหมือนกัน วันนี้ต้าไม่รู้คึกอะไร ชอบแซวเราตลอดเลย ทั้งเรื่อง DVD Berryz แล้วก็เรื่องชอบเด็ก ก็คนมันชอบนี่นา เค้าไม่ได้คิดทะลึ่ง ลามกอะไรนะ   สงสัยว่าต้าทำงานเครียดมากเลยอยากหาที่ระบาย หรือไม่ก็แค้นใจที่แฟนเป็นตุ๊ด อิอิ   น่าเสียดายที่น้องจอยไม่อยู่อะ ไม่งั้นวันนี้คงฮากว่านี้ (และกินเยอะกว่านี้ อิอิ)

เหอะๆ วันนี้มี meeting ของชมรมคนรักเด็กด้วยแหละ  นัดกันที่สยามตอน 11 โมง

แต่ว่าตอนเช้าเราต้องไปพันทิพย์กับพ่อก่อน  พ่อจะไปดูราคาคอมให้กับลุงอะ  ดูทั้งราคาคอมใหม่และก็มือสอง

เราก็บอกลุงไปแล้วนะว่าให้ซื้อคอมใหม่เลยดีก่า  แค่หมื่นกว่าบาทเอง  ซื้อคอมมือสองไปใช้ถ้าเสียไม่รับผิดชอบนะเอ้อ..

กว่าจะได้ออกจากพันทิพย์ก็เกือบๆจะ 11 โมง  ก็ต้องรีบแจ้นไปที่สยามอีก  โทรไปหาน้องๆบอกว่านั่งรอกันอยู่ที่ Mc Siam Center มากันครบ 14 คนแล้ว  ขาดแต่ตั๊กกี้กับเพชรชี่ 2 คนเอง (แอบสำนึกผิดเล็กน้อย)

พอไปถึงร้านไอ ดิน กลิ่น ครก ก็ไปนั่งจองโต๊ะที่ชั้น 2 เลย บอกเขาว่าช่วยจัดโต๊ะให้ด้วยทั้งหมด 16 คน นั่งรอซักพักน้องๆก็มา วันนี้มีน้องๆมาใหม่ 5 คนที่ไม่ได้มามีตคราวที่แล้ว คือมีน้องแพรว น้องพี หมอกุ้ง หมอกิ๊ฟ และก็น้องขวัญ (buddy เราเอง อิอิ) พอมาถึงก็นั่งเม้าท์กันเลย ตั๊กกี้ก็เอารูปน้องๆ Berryz มาแจกให้กับน้องๆคนอื่นๆด้วย  ตั๊กกี้ใจดีที่สุดเลยย  อัดรูปน้องริขนาด 8x10 นิ้วมาให้ด้วย  น่าร๊ากกกกกกกกก

พอได้รูปน้องๆ Berryz แล้ว ก็สั่งอาหารกันมากิน 4-5 อย่าง รสชาตก็พอไหวนะ  ไม่แย่ แต่ก็ไม่ได้อร่อยโคตร น้องเคนม่อยังบอกเลยว่าหวานเกินไป พอกินเสร็จ น้องลิโพก็โทรมาบอกว่าถึงสยามแล้ว ก็เลยตามมาสมทบที่หลัง มาถึงก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง โซ้ยอาหารที่เหลือพร้อมกับสั่งอาหารใหม่อีก 2 อย่าง คนอื่นๆก็นั่งเมาท์กันไป ถ่ายรูปกันไปอย่างสนุกสนาน  หลังจากกินเสร็จก็ไปกินไอติมต่อที่ร้านสเว่นเซ่นส์อีก กว่าจะกินเสร็จก็ประมาณบ่าย 2 นิดๆ แล้วก็ไปร้องคาราโอเกะที่ Big Echo ตรงถนนวิทยุ  ตอนแรกคิดว่าที่นี่น่าจะมี pv ของ Berryz มั่ง ซักเพลง 2 เพลงก็ยังดี แต่ปรากฏว่าไม่มีเลยซักเพลง  ขนาดเพลงของ Morning ยังมีเลยอะ แต่ทำไมถึงไม่มี Berryz ....  เศร้าจริงๆ  ก็เลยเลือกเพลงไทยมาร้องแทน  แต่ว่าก็มีคนร้องเพลงญี่ปุ่นอยู่บ้างนะ ก็น้องขวัญ น้องพี อาวุด ที่ร้องเพลงญี่ปุ่นได้  แต่ส่วนใหญ่ ถ้าเป็นเพลงญี่ปุ่นน้องขวัญก็ยึดไมค์ตลอดเลยอะ แทบไม่ปล่อยเลย

หลังจากร้องเพลงกันเสร็จ 2 ชม. ก็ได้เวลากลับบ้านกันแล้ว ก็เดินตามทางเท้าจาก Big Echo ไปขึ้น BTS เพลินจิตเพราะว่ากลับบ้านกันทาง BTS เกือบทุกคนยกเว้นอาวุดที่กลับทางรถเมล์คนเดียว จากนั้นก็ขึ้น BTS ไปลงที่อนุเสาวรีย์กับน้องพีและลิโพ  เพราะว่าต้องแวะไปเอารูปที่พ่อสั่งอัดที่ร้านฟูจิ รอรูปแป๊บนึงแล้วก็ซื้อกรอบรูปมาใส่รูปน้องริด้วยอิอิ  พอใส่กรอบแล้วน้องริน่ารักขึ้นอีกเป็นกอง  แล้วก็นั่งรถเมล์กลับบ้าน  แล้วก็ online เจอน้องๆในชมรมคนรักเด็กอีกรอบ เหอะๆ   น้องขวัญถึงบ้านเร็วมาก ก็เลยให้น้องขวัญอัพรูปเข้า FTP ให้ แล้วเราก็โหลดมาทำเป็น html โดยใช้ ACDSee จากนั้นก็อัพเข้า server ของเราเอง อิอิ  วันนี้ง่วงมากๆก็เลยนอนเร็วหน่อย แค่ 4 ทุ่มก่าๆเอง

วันนี้ก็ตื่นมาแต่เช้า 8 โมงแน่ะ

เมื่อคืนไปกินข้าวเย็นที่ร้าน Goodview กับเพื่อนที่ pop ก็มีพี่ปู๊ พี่เสก พี่รู้ง พี่บิ๊ก กุง แอ๊ว แล้วซักพักก็มีเก่งกับไม้ตามมาสมทบด้วย 

เพิ่งไปกินที่ร้านนี้เป็นครั้งแรกนะเนี่ย  แต่ว่าประทับใจพอสมควร เพราะว่าบรรยากาศดี ติดริมน้ำด้วย

หลังจากกินเสร็จก็ไปดูหนังที่ MBK กับพี่บิ๊ก พี่เสก แอ๋ว ไม้ เก่ง เรื่อง Hitch ที่วิล สมิทเล่น สนุกมากๆ ฮาตลอดเรื่องเลย มีซึ้งด้วยนิดหน่อย ใครยังไม่ได้ดูลองไปดูนะครับ ไม่ผิดหวัง